Halverwege de vakantie

Creativiteit en chaos gaan vaak hand in hand, maar soms breekt de chaos los. Daar helpen dan ook geen actielijstjes en agenda’s tegen, want die ben je gewoon kwijt. Slechts 1 ding werkt: het hoofd wil vakantie!

Het was zo’n week waarin ik alles kwijt was. Mijn sleutels lagen niet waar ik ze altijd leg. Ik vergat afspraken. Ik vergat mijn telefoon. Ik vergat uit te checken met mijn OV-chipkaart. Ik moest me erbij neerleggen: mijn 3 A’s werkten niet meer. Waar ik normaliter met Actielijstjes en Agenda’s de chaos aardig wist te beteugelen, kon mijn hoofd het niet meer opbrengen om, zoals gewoonlijk, Alles op dezelfde plek te bewaren. Het was blijkbaar bezig met diepe gedachten. Die hadden zo veel ruimte nodig dat ze de routine verdrongen.

geheugenTerwijl ik zat te overdenken hoe ik dit kon oplossen, vroeg grapjasje me ‘waarom vis niet altijd naar vis smaakt’. Kibbeling vond hij wel lekker, maar zalm niet. Hoe zat dat?

Ik trok de vergelijking met runder-, varkens- en kippenvlees. “Die smaken ook niet hetzelfde. Terwijl het toch allemaal zoogdieren zijn.”

Langzaam kropen de woorden naar het visuele deel van mijn hersenen. Ik moest de kuikentjes eerst geboren zien worden voordat ik begreep wat ik gezegd had. Toen schoot ik in de lach: “behalve de kippen natuurlijk!”

Zo ernstig was het dus. Diepe gedachten schopten ook mijn innerlijke ladenkastjes met systeemkaarten door de war. Gelukkig had ik nog een week vakantie om mijn hoofd  leeg te laten waaien. De paden op, de lanen in…

bospaadje

 

Wat als het hier en nu niet leuk is?

Wat voorafging: Ineke van Lier en ik zijn geluksbrengers tijdens de Geluksroute in Utrecht, op zaterdag 16 mei. Maar wat is geluk? En is het genoeg dat wij doen waar wij gelukkig van worden, ongeacht wat anderen daarvan vinden, of moeten(!) we anderen een cadeautje geven, in welke vorm dan ook?

‘Wat is geluk? Hoeveel vormen van geluk zijn er? Is geluk voor de een per definitie interessant voor de ander? (‘Nee, denk maar aan walgelijk verliefde stelletjes.’) Hoe kun je je geluk vergroten? Maakt geluk creëren gelukkiger dan geluk consumeren? Is actief gelukkig zijn beter dan in het gras liggen en gelukkig zijn?’

Van filosoferen over geluk werden we ook al heel blij. Was dat het unieke dat wij konden toevoegen? Maar we gingen niets doen met mindfulness. ‘Mindfulness is zoooo 2014!’ ‘Moet je echt aldoor in het hier en nu zijn?’

Scheel kijkende boeddha

Wat als het hier en nu niet leuk is?

Wat als het hier en nu niet leuk is? Dan zijn wij liever in het dan en daar. Of we kleuren het  naar eigen inzicht in, om het interessanter te maken. ‘Ik heb toch niet voor niets een grote fantasie gekregen?’ vroeg Ineke.

Al pratend keek ze op de pagina met Geluksbrengers: ‘oh…filosoferen over geluk, dat wordt ook al genoeg gedaan.’

Naar de kern

‘Eigenlijk,’ bekende ze me, ‘wil ik toch weer graag Brief van je Dier doen.’ Ze schrijft mensen een brief namens een dier en houdt ze zo een spiegel voor.Het is ook een deel van mijn werk, maar het is zo verrassend, ook voor mezelf, dat ik dat het liefst doe.’

Ik vond het prima. Wat we deden maakte niet uit, en of we het samen deden of apart ook niet, we zouden toch wel plezier hebben. Maar wat ging ik dan doen? Ik dacht aan mijn werk. Kon ik mensen interviewen over datgene waar ze enthousiast over waren? De bevlogenheid van mensen aanboren en die geestdrift overbrengen aan anderen, daar geniet ik altijd enorm van. Normaal weet ik van tevoren waar mijn gesprekspartners warm voor lopen en kom ik snel tot de kern, maar waar begin je als je geen idee hebt wie er voor je staat? Misschien moest ik er wel niet te veel over nadenken. Misschien moest ik mindless te werk gaan.

Walvis die opspringt uit de zee

Bevlogenheid

Sinterklaas

Opeens moest ik denken aan Sinterklaas. Als hij er is, componeer ik gedichten voor collega’s, mijn kinderen en de klassen van mijn kinderen. Hele dagen loop ik in metrums door gangen en pas ik mijn fietstempo aan de cadans van de gedichten in mijn hoofd aan. Een dichter noem ik me beslist niet, maar dat is het leuke aan Sinterklaas: iedereen kan rijmen. Ik word er intens gelukkig van. De ontvangers zijn er verguld mee.

Mindless gedichten uit het dan en daar

Dus werd de titel van mijn activiteit ‘Mindless gedichten uit het dan en daar’. Ik maak ter plekke een gedicht op degene die mij een willekeurig woord uit een envelop aandraagt. Ik deel dus alsnog cadeautjes uit.

Wat:                     Mindless gedichten uit het dan en daar

Wanneer:             Zaterdag 16 mei 2015, 11.00-13.00 uur

Waar:                   Park Lepelenburg, Utrecht (naast Ineke van Lier met Brief van je Dier).

Vind hier de andere geluksbrengers.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Go with the flow?

Wat voorafging: mijn vriendin Ineke vroeg me om mee te doen aan de Geluksroute in Utrecht. Samen zouden we op zaterdag 16 mei geluk gaan brengen aan de voorbijtrekkende geluksplukkers. Maar hoe?

De dag daarvoor had ik de Bredase Opera bezocht. Ik zat bijna op schoot bij de eerste violist. Gezien mijn burgerlijke staat en zijn leeftijd maakte ik me geen illusies, maar onprettig was het ook niet.

Flow is fijn

De muzikanten maakten muziek met hun hele lijf. Niet alleen de knappe jonge violist, maar ook zijn oude, grijze, vrouwelijke collega, de huppelige fluitiste en de onopvallende man met de trombone, die tijdens het spelen opeens heel interessant bleek om naar te kijken.

Slagwerker in een orkest

Spelen met je hele lijf

De muziek was prachtig, maar het schouwspel evenzeer. Iedereen die naar tennis of schaatsen kijkt, weet het ook: mensen in flow zijn mooi. Juist het feit dat je alle concentratie, ongeacht de omgeving, richt op wat je moet doen en daarmee het beste in jezelf naar boven haalt, maakt het machtig om naar te kijken.

Ik zei Ineke dat ik dolgelukkig word van het schrijven aan mijn romans-in-wording, maar dat die altijd op het zoveelste plan komen, na het werk, het andere werk, mijn gezin en alle dingen eromheen. Dan denk ik niet aan het publiek waarvoor ik schrijf, maar volg ik mijn fantasie over kronkelige landweggetjes langs merkwaardige mensen naar lonkende verten.

Dus als ik nu eens een tafeltje wegzette waarachter ik zou schrijven aan datgene waar ik in het echte leven weinig aan toekom? En dat zij ter plekke wasafdrukken zou maken, iets wat haar ook bijzonder veel voldoening geeft? Dan konden de toeschouwers ‘mensen in flow’ zien. Wij blij, toeschouwers blij, klaar.

Twee saaie wijven in het park

Toen kwamen de maren. ‘Als we nu niet in flow raken? Dan zitten we daar maar een beetje te zitten, papiertjes te verfrommelen, met pennen te gooien.’ We vonden het zelf wel een grappig beeld, maar hoe zou dat zijn voor het publiek? En als je wel in flow bent en je negeert de geluksplukkers totaal, werkt dat? ‘Fuck you, ik ben in flow’, is dat een goede formule? Schrijven of strijken met je hele lijf ziet er toch iets minder spectaculair uit dan muziek maken met je hele lijf. Tenminste, dat denken we.

We hadden er wel een mooie titel voor. Theatermakers zouden er iets waanzinnigs van kunnen maken. Maar wij zouden precies zijn wat het was: ‘Twee saaie wijven in het park’ (die zichzelf prima vermaken. Dat dan weer wel.)

Geluk zit in kleine dingen

Touwtje springen in het park

Touwtje springen

Hoort geven ook niet bij geluk?, vroegen wij ons af. Die glimlach op andermans gezicht, maakt dat de gelukservaring niet nog groter? Moesten we toch niet iets interactievers verzinnen? Een grabbelton dan, met verrukkelijk ingepakte kleinigheden? Touwtje springen? Touwtje trekken, ballen gooien, altijd prijs? We werden meteen enthousiast als kleine kinderen. Geluk zit tenslotte in kleine dingen.

Maar de mogelijkheden waren nog lang niet uitgeput. Filosoferen over geluk, dat deden we al leuk over de telefoon. Moesten we dat niet voortzetten in het park? Lees hier meer.

Wat:                 Mindless gedichten uit het dan en daar

Wanneer:         Zaterdag 16 mei 2015, 11.00-13.00 uur

Waar:               Park Lepelenburg, Utrecht

Ook zin om geluk te gaan brengen op 16 en/of 17 mei? Geef je op rechts onderaan deze pagina.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Voorpret

Op zaterdag 16 mei doen Ineke van Lier en ik mee aan de Geluksroute in Utrecht. Alleen al de voorpret maakt het evenement de moeite waard.

Een tijd geleden vroeg mijn vriendin Ineke me mee naar de Geluksroute in Utrecht. Dat is een initiatief om geluk te delen. Zomaar, omdat het kan. Geluksbrengers doen op verschillende plaatsen in de stad iets waar ze intens blij van worden. Denk aan schilderen, filosoferen, yoga, massages, verhalen vertellen. De volgers van de route heten geluksplukkers. Zij mogen meedoen, kijken, luisteren, ervaren. Het is nog gratis ook, iets waar wij Nederlanders per definitie al heel gelukkig van worden.

Ik wist dat Ineke een paar keer als geluksbrenger had meegedaan aan de Geluksroute in andere steden. Ze schrijft mensen brieven namens hun huisdier, een verrassende formule waarmee ze veel succes oogst. Maar gezien de woorden waarmee ze me uitnodigde – ‘ga je mee bellenblazen in het park?’ – dacht ik dat ze dit keer met mij geluk wilde gaan plukken. Gewoon een dagje geluk consumeren sprak mij wel aan, want ik maak natuurlijk in mijn dagelijkse leven aan 1 stuk door mensen gelukkig (ahum), dus ik zei ja en dacht er niet meer over na. Tot ze me belde en vroeg: ‘heb je al nagedacht over wat wij gaan doen?’

Wat heb je te toe te voegen?

Ik herstelde me razendsnel en gooide wat suggesties op: ‘Iets met woorden’? ‘Iets met verhalen’? Maar toen we het programma bekeken, zagen we dat die al ruim vertegenwoordigd waren. Dat begrepen we. De kracht van woorden en verhalen, daar hebben wij allebei ons vak van gemaakt. We schrijven weliswaar totaal verschillende dingen, maar we maken er anderen en onszelf blij mee.

Wat hadden wij nog toe te voegen aan het aanbod dat er al was? Wat was de ultieme gelukservaring die niemand anders zou kunnen bieden? We besloten bij onszelf te beginnen. We gingen iets doen waar wij zelf ook heel gelukkig van werden.

Zeepbel die bomen weerspiegelt

Bellen blazen

Alles is mogelijk

Vrij associërend ontdekten we dat de mogelijkheden opeens eindeloos waren. Bellen blazen in het park? Magisch! Op een kussentje liggen en naar de lucht staren? Hemels! Samen ouderwets een filmpje missen? Nostalgie! Niks doen en mensen kijken? Altijd fijn! Filosoferen over het heelal en de bomen, zoeken naar klavertjes vier in het gras? Wat we ook deden, we zouden ons prima vermaken. Wat een vrijheid! Wat een geluk!

Klavertjes 3 van dichtbij

Zoeken naar klavertjes vier

Maar vonden wij ‘Twee luierende vrouwen in het gras’ ook genoeg voor de geluksplukkers die bij ons langskwamen? Lees hier meer.

Wat:                     Mindless gedichten uit het dan en daar

Wanneer:             Zaterdag 16 mei 2015, 11.00-13.00 uur

Waar:                   Park Lepelenburg, Utrecht

Ook meedoen als geluksbrenger of geluksplukker? Lees meer over de Geluksroute in Utrecht.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Schattig?

Tijdens een eerdere internationale vrouwendag ging ik tekeer tegen de blinde vlekken van organisaties die niet eens door hadden hoe ze vrouwen buitenspel zetten. Dit keer krijgen mijn ‘vriendinnetjes’ er zelf van langs.

Gisteren kreeg ik een website onder ogen waar je ‘creatieve ideetjes’ kan uitwisselen. Bedacht door een vrouw, wist ik meteen. Een ‘creatief ideetje’ riekt naar schattigheid en onschuld. Je leven wordt er eenvoudiger en leuker door, maar je hoeft het niet serieus te nemen, ‘het is maar een ideetje, hoor’.

Jammer, want sommige van die ‘ideetjes’ kunnen je leven serieus makkelijker en leuker maken. Neem dit voorbeeld van het gebruik van magneetverf. Er zijn ook talloze verantwoorde en originele ‘ideetjes’ te vinden om oude materialen te hergebruiken.

Een man zou het lifehacking noemen: volgens Wikipedia ‘alles wat een alledaags probleem oplost op een slimme, onconventionele manier’. De oplossing zelf heet dan een lifehack. Zeg nou zelf: dat woord klinkt toch veel krachtiger dan ‘ideetje’? Dat laatste tovert hoogstens een glimlachje op je gezicht, terwijl een lifehack je leven verandert met een simpele ingreep. Dat doen mannen toch echt beter dan wij. Ze zijn liever effectief dan schattig. Ze weten al langer dat ze de snoezige fase voorbij zijn. Dat zijn wij ook, maar wij blijven doen alsof, met onze ‘bedrijfjes’ en ‘vriendinnetjes’. schattig meisje in wei

Woord en daad

Een ambitieuze carrièrevrouw vertelde me onlangs dat haar mannelijke collega’s soms de grootst mogelijke nonsens uitkramen met zoveel bravoure dat niemand ze tegenspreekt. Eerst dacht ze dat zijzelf gek was, maar inmiddels spreekt ze hen aan op de onzin. Daar schrikken ze van.

Zij heeft ervan geleerd om haar mening steviger naar voren te brengen: schouders naar achteren, borst vooruit, heldere stem en géén verkleinwoordjes, sorry, verkleinwoorden. Ze heeft geen ‘ideetjes’, maar ideeën en visie.

‘In de pijplijn’

Behalve dat wij onszelf sterker neer kunnen zetten, vallen ook in het mannelijk taalgebruik nog wel eens vooroordelen te bespeuren. Zo noemde een leidinggevende in een grote organisatie onlangs tijdens een toespraak ‘meer vrouwen aan de top’ een belangrijk doel van de onderneming. Een goed doel, want op weg naar de top blijven de meeste vrouwen ergens halverwege die tent steken.

Daarbij zei hij letterlijk “we zijn nog niet zo ver, maar er zitten verschillende excellente kandidaten in de pijplijn.” Slechts enkele mensen in het publiek zagen dat voor zich, de rest heeft het waarschijnlijk niet gehoord. Niettemin leek dit een klassiek gevalletje, excuus, geval, van een Freudiaanse verspreking.

Luxeprobleem?

Uiteraard zijn we in Nederland al veel verder dan we ooit waren, en doen we het beter dan veel andere landen. Gisteren kwam er nog een meisje aan de deur collecteren tegen vrouwenbesnijdenis. Waar hebben we het dan over? Is het een luxeprobleem?

Ja en nee. Ja, als je ziet hoe we het wereldwijd doen, maar nee, omdat volgens dit artikel

  1. de vrouwenemancipatie in Nederland stagneert
  2. vrouwen nog steeds minder verdienen dan mannen en
  3. we de productiviteit en innovatieve inbreng van vrouwen aan de top missen.

Dus weg met de ‘creatieve ideetjes’. En liever zou ik die pijplijn ook niet meer voor me zien. We zijn niet schattig. We zijn soms sexy. Maar we hebben vooral iets te vertellen.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Mooie woorden voor 2015

Lang heb ik gezocht naar mooie woorden voor het nieuwe jaar. Er zijn er veel, maar het moesten ook de juiste woorden zijn. Met een plaatje erbij. Ik bleef een tijdje hangen bij de woorden met een ui erin, omdat ze zo voornaam klinken en uit zichzelf al lijken te zingen.

Verschillende heb ik uitgeprobeerd: een fluisterend nieuwjaar. Een buitelend nieuwjaar. Een huiveringwekkend nieuwjaar, gluiperd. Nee, dat was niet wat ik wilde zeggen, ook al klinkt het goed.

Woorden met een ij zijn ook prettig om naar te luisteren, op voorwaarde dat hij in algemeen beschaafd Nederlands wordt uitgesproken. Geen Brabantse aai, geen Haagse èè, maar de ij van een drijfsijs die tijgt naar de vijver.

Maar ook daar liep ik vast: een lijzig nieuwjaar? Een kwijlend nieuwjaar? Een zijdezacht, vlijtig, vrijzinnig nieuwjaar?

Wat ik ook bedacht, het was afgrijselijk. Niet voor de oren, maar wel voor de rest. Uiteindelijk stuitte ik op een afbeelding van een fennek, een vos met enorme oren. Toen werd het makkelijk. Het woord dat daarbij hoort, heeft alles: een ui, een ij en een mooie dubbele betekenis.

FennekIk wens je een luisterrijk 2015!

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Indruk maken met taal

Gisteren op een terrasje zat een jongen van rond de 20 op luide toon te praten tegen de blonde paardenstaart tegenover hem. Het was moeilijk om niet te luisteren: ‘je staat daar geblinddoekt. En dan zeggen ze: “kleed je maar uit tot op je onderbroek.” Dat doe je dan en dat voelt heel lullig. Dan word je een kamer in geduwd en dan weet je dat er zo’n 40 mensen om je heen staan, maar ze zeggen niks. Dat voelt heel lullig, zo in je onderbroek. Dan moet je allerlei opdrachten doen en dan trekken ze je onderbroek uit en dat voelt heel lullig. En dan word je door iedereen geslagen, maar net niet hard geslagen en dat voelt zo lullig!’ Zijn toon en gezichtsuitdrukking waren die van een voetballer die net het WK heeft gewonnen. Er was maar één conclusie mogelijk: met dit verhaal dacht hij indruk te maken op de jonge studente. Dat het lukte, bleek uit het feit dat zij even later terloops het grotemensenwoord ‘target’ in de conversatie verwerkte.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Gorilla's

Meer lezen van Ingrid? Probeer voorzetselangst.

Geniet!

Lente. Een lieflijk seizoen. Jonge knopjes, huppelende beestjes, een vriendelijk lachend zonnetje en tintelfrisse regenbuitjes, waarna de natuur extra lekker ruikt. Welbeschouwd is de lente 1 groot cadeaupakket vol kleine verrassingen.

En dan is het nog Pasen ook. Eieren verven en verstoppen, eieren zoeken, weer verstoppen, weer zoeken…eindeloos speelplezier voor jong en oud.

Ben je moe van het spelen, dan kun je, bijvoorbeeld, naar de Matthäus Passion luisteren. Of je verbazen over de uiterst creatieve oplossingen van Buurman & Buurman voor hun paaseiprobleem. En weet je op 2e Paasdag echt niet meer wat je moet doen, dan kun je altijd nog naar de meubelboulevard ;-).

Dit is een uitgelezen tijd om te genieten. Ik wens je zo veel mogelijk plezier!

Nog meer genieten? Probeer deze korte tekst eens.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Is tekst uit?

Volgens een marketinggoeroe moeten alle ondernemers aan de video. Tekst kan echt niet meer. Volgens mij heeft hij maar een klein beetje gelijk.

“Tekst is uit,” beweerde een marketinggoeroe onlangs voor een groot publiek van ondernemers. “Elke weldenkende ondernemer moet aan de video. Met tekst verkoop je je producten niet.”

Daar was ik even stil van. Voor mijn geestesoog speelde zich weer een filmpje af van een kennis van me die binnensmonds mompelend en met veel ‘euhs’ en ‘aahs’ zijn diensten aanbood. Als je hem één op één spreekt, ontmoet je een sympathieke man die veel te bieden heeft, maar voor de camera schrompelde hij ineen en bleef er weinig over van zijn enthousiaste verhaal. We zijn niet allemaal podiumkunstenaars.

De camera is onverbiddelijk

Zelfs mensen die vaak voor groepen staan, verbleken soms voor het ongenadige oog van de camera. Aan universiteiten nemen steeds meer docenten hun colleges op video op, zodat ze meer tijd over houden om met hun studenten in gesprek te gaan over de lesstof. Maar waar ze in een ‘normaal’ college al denkend en pratend heen en weer kunnen lopen, is de camera onverbiddelijk: blijf je niet binnen het opnamebeeld, dan nemen je studenten een stem in een lege collegezaal waar. Niet spannend om naar te kijken. Geld om vanuit meerdere standpunten te filmen is er niet.

Ook het gebrek aan afwisseling in begeleidend beeld kan dodelijk zijn. We zijn verwend door internet: een goed verhaal is meestal niet genoeg, er moeten leuke plaatjes bij.

1 beeld zegt meer…

Werkt het dan beter om met alleen beelden te werken? Dat kan, maar ook dat heeft zijn valkuilen. Een heel bekende is deze foto:

Kleine kat zit voor de spiegel en ziet een leeuwAls je 3 mensen vraagt wat dit plaatje bij ze oproept, ziet de een hier toekomstdromen, de tweede een gezonde dosis zelfvertrouwen, de derde mompelt met haperende stem: “overmoed”.

Die verwarring wil je niet oproepen. Welk medium je ook kiest om je boodschap over te brengen, het begint altijd met een verhaal. Je hebt niet altijd woorden nodig om het te vertellen, of heel weinig, getuige dit komische filmpje van Contrex (uit 2011).

Maar zeker weten dat daar een goed script onder zit. Want zelfs in marketing geldt: een goede tekst is HOT!lippenstiftkus

 

 

 

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Dood paard

Wel eens aan een dood paard getrokken? Zwaar, hè? Maar heel, heel soms blijkt het toch niet dood. Meer tijd en energie, een dosis listigheid en minder hoge verwachtingen kunnen helpen om het weer nieuw leven in te blazen.

Van de week kwam ik deze poster tegen. Heel herkenbaar: het gevoel, aan een dood paard te trekken hebben velen wel eens gehad. En vrijwel iedereen die ervaring heeft met dode paarden, heeft, net als op de poster, alternatieve strategieën gebruikt die ook niet werkten.

Maar heel, heel soms blijkt het paard niet echt dood. Zo trok ik een hopeloos project. We gingen iets nieuws ontwikkelen. Het begon heel leuk. Het leek er zelfs op dat het een paradepaardje zou kunnen worden. Het liep best aardig, maar toen we na 1 jaar mensen vroegen om in de praktijk uit te proberen wat we ontwikkeld hadden, bleef het akelig stil. Zelfs degenen die aanvankelijk meegedacht hadden, lieten niets van zich horen. Het paard ging stil in een hoekje liggen.

De PROBLEEMEIGENAAR!

Toen ik mensen vroeg waarom ze niet meededen, zeiden ze: “tja, het is de tijd, het komt niet uit, het is zo druk, en als we eerlijk zijn: behalve jij maakt niemand zich er druk om.” Lekker dan. Het management had bedacht dat het er moest komen, niet ik, maar toen ik had gezegd dat ik ervoor zou zorgen, werd ik niet de trekker van het paradepaardje, maar ‘de PROBLEEMEIGENAAR!’ Met hoofdletters en een uitroepteken. Zo voelde het ook.

Ik besloot om de leden van het managementteam weer probleemeigenaar te maken. Het was hun feestje, tenslotte. Dus benoemde ik het gebrek aan draagvlak waardoor het paard nu stillag. Behalve mezelf en de 2 externe ontwikkelaars had ik ook handen en voeten uit de organisatie nodig. Kon ik misschien een projectteam krijgen dat me hielp om weer beweging in het paard te krijgen? “Niet nodig,” oordeelde het managementteam, “iedereen heeft het te druk”. Ook andere voorstellen die ik deed om het paard overeind te krijgen, werden afgeschoten. Zij hadden genoeg andere problemen.

Creatief met dood paard

De boodschap was duidelijk: ‘als de berg niet tot Mohammed komt, zal Mohammed naar de berg gaan’. Steek er meer tijd en energie in, Mohammed! Maar dit was een van de vele projecten die Mohammed ‘even’ zou trekken. En de tijd die ik erin stak, leverde weliswaar interessante gesprekken op, maar beperkt resultaat. Het schoot niet op.

In de periode daarna overwoog ik geregeld om het project terug te geven. “Voor wie doe ik dit eigenlijk?” vroeg ik me hardop af.

Inmiddels had ik wel 3 mensen uit verschillende divisies herkend als ‘ambassadeurs’ van mijn project, omdat ze op enig moment hadden laten blijken dat ze het wel belangrijk vonden. Ik besloot ze te koesteren, maar twijfelde of het paard ooit weer zou gaan staan. 3 mensen op de 800 die ik mee moest zien te krijgen, dat was niet veel.

‘s Nachts droomde ik van dode paarden in de gang. In het eindejaarsoverzicht dat ik maakte om successen te vieren, had ik voor een nieuw gebouw een meubelserie ‘Dood paard’ verzonnen: ‘lekker om tegenaan te leunen, maar ook prima te gebruiken voor je dagelijkse work-out’. Ik overwoog om ‘Dode-paardenexpert’ aan mijn LinkedIn-profiel toe te voegen.

Uitrusten op dood paardDode-paarden-workout

De multifunctionele serie ‘Dood Paard’ is uitermate geschikt als meerpersoons zitbank, loungebank en fitnessapparaat.

De vele functies faciliteren ontmoeten – samen paardje rijden? – , creativiteit – de ‘power nap’ – en gezondheid.

 

De totale paardworkout omvat onder meer paardspringen, paardtrekken, paardbodystep en paardpilates.

Extra feature: Medewerkers met grote ego’s kunnen zich door onze servicemedewerkers over het paard laten tillen.

Verzin toch eens een list!

Het nieuwe jaar begon ik fris met een goed voornemen: ‘als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’. Op 3 punten stelde ik mijn verwachtingen bij:
1. Als ik er nog wat van wil maken, moet dit project voorrang krijgen boven alles.
2. Een groot draagvlak is nu niet haalbaar. Met de beperkte menskracht die we hebben, probeer ik een goed eindproduct neer te zetten. En dan zien we wel.
3. Ik doe werkelijk alles wat ik eraan kan doen, maar verwacht er niets van.

Concreet betekende deze strategiewijziging dat ik enkele succesvolle projecten helemaal uit mijn handen liet vallen. Die moesten zichzelf maar even redden. Soms deed ik op verzoek een kleine spoedingreep, maar dat was het.

Met weinig draagvlak toch iets goeds bouwen, vraagt om listigheid. De ontwikkelaars en ik bespraken wat minimaal nodig was om tot een goed eindproduct te komen. Met de individuele ambassadeurs zocht ik mogelijke strategieën om het paard 1 stapje verder te brengen: bij welk overleg moesten we zitten, hoe konden we aansluiten bij de zorgen die er leefden, wie hadden we zeker nodig? En verrek, langzaam groeide de groep mensen die zich met het paard ging bemoeien. Het waren er nog lang geen 800, maar toch al gauw een stuk of 50.

Het duwen en trekken ging voort. Waar het paard in de ene divisie tot mijn verbazing razendsnel overeind kwam en zelfs een huppeltje maakte, moest het elders nog op zijn benen gaan staan. Maar het lukte. Er ontstond iets.
Of het product dat we toen ontwikkeld hebben, een paradepaardje gaat worden, moet de toekomst wijzen. Het is in elk geval een levend paard dat ingezet wordt in de praktijk. Alleen dat al is een grote overwinning voor iedereen die de moeite heeft genomen, het nieuw leven in te blazen.

Ingrid van Gaalen geeft tekst en uitleg. Samen met haar partner Rein Gerritsen vormt ze VOF Stroomkoning, het bureau voor creatieve energie.

Meer over dode paarden lees je in 3 tips voor een bruisend 2014!